Faslün Fi Sireti Nurihi İlahi Sözü
Kim ki görürdü anı bî-ihtiyâr,
Âşık olurdu hemân ol bî-karâr.
Kim ki görürdü anı bî-ihtiyâr,
Âşık olurdu hemân ol bî-karâr.
Çünkü oldu yer ü gök emri tamâm,
Diledi ol Hayy ü Bâkî lâ-yenâm.
Taht tamâm oldu ana sultân gele,
Mülk yaşandı pes ana bir hân gele.
Pes yaratdı Âdem’i Perverdigâr,
Tâ ki maksûd ola andan âşikâr.
Pes yaratdı Âdem’i Perverdigâr,
Tâ ki maksûd ola andan âşikâr.
Mustafâ nûrunu ol Hayy ü Kadîr,
Âdem’in alnında kıldı müstetîr.
Okudu ol Nûr-ı Hakk hamd ü senâ,
Virdi düpdüz ‘âleme hüsn ü behâ.
Didi Âdem kim-dürür yâ Rab bu nûr,
K’itdi cebhem üzre behcetle zuhûr.
Didi Hakk nûr-ı habîbimdir yakîn,
Ahmed ü Mahmûd ü hatmü’l-mürselîn.
Mebde’-i kevneyn olan budur tamâm,
İbtidâdan tâ bulunca ihtidâm.
Âleme bu nûr ile verdim ziyâ,
Pes bu nûr ile bulan bulur behâ.
Hep tufeylidir bunun eşyâ kamu,
Dostuna cennet adûsuna tamu.
Durdu pes Âdem’de ol nûr sâl ü mâh,
Sonra Havvâ alnına irdi çü-mâh.
Göçdü Havvâ’dan çü Nûr-ı Mustafâ,
Kondu Şîs’in alnına verd-i safâ.
Göçdü menzil menzil ol nûr-ı Hudâ,
Cismine vü rûhuna cânım fedâ.
Nere kim kondu karâr itdi o nûr,
Gamı gitdi buldu behcetle surûr.
Zîrâ ol devlet hümâsıdır ey şâh,
Kime salsa sâye eyler pâdişâh.
Böyledir nakl-i sahîh içre haber,
Hıfz edüp ol nûru hoş Rabbü’l-beşer.
Kankı sulb u rahme kim kondu o nûr,
Bulmadı şirk ü zinâ anda zuhûr.
Seyredüp aslâb-ı tâhirden o şâh,
Tâhirât erhâmına kondu çü-mâh.
Kondu Abdullâh’a tâ Nûr-ı Nebî
Kim odur ol Şâh-ı Kevneyn’in ebi.
Durdu alnı üzre gösterdi nişân,
Ehl-i Mekke cümlesi gördü ayân.
Kim ki görürdü anı bî-ihtiyâr,
Âşık olurdu hemân ol bî-karâr.
Nice olmasınlar ana müşteri,
Kim Cenâb-ı Hakk sever ol serveri.
Ger bu söz denile tâ yevmü’l-kıyâm,
Hak budur olmaya bir harfi tamâm.