Ey Vücudi Kamilin İlahi Sözü
Var ümîdim mihr ü mah ettikçe devrân olasın,
Kâm-yâb ü âm-rân ü kam-bahş ü kâm-bîn.
Var ümîdim mihr ü mah ettikçe devrân olasın,
Kâm-yâb ü âm-rân ü kam-bahş ü kâm-bîn.
Ey vücûd-i kâmilin âyine-dâr-i feyz-i Hak,
Âsitânın kıble-i hacât-i erbâb-i yakîn,
Ey kemâl-i re’fetin ser-mâye-i emn ü emân,
V’ey cemâl-i şevketin pîrâye-i dünyâ vü dîn.
Hüsn-i re’yin âf-tâb-i âlem-i sıdk u safâ,
Hâk-i pâyın menşe-i cem’iyyet-i rûy-i zemîn.
Hüsn-i re’yin âf-tâb-i âlem-i sıdk u safâ,
Hâk-i pâyın menşe-i cem’iyyet-i rûy-i zemîn.
Gelmemiş bir sen kimi Pâkîze-tînet âleme,
Tâ binâ-yi âlem etmiş nakş-bend-i ma’utin.
Mesned-i Nûşirevan’dır buk’a-i Darü’s-selâm,
Sensin istihkâk ile Nûşirevân’e câ-nişin.
Cismdir ma’nîdeBurc-i Evliyâ sen ruh-i pâk,
Bir nigindir hitta-ı Bağdad sen nakş-i nigîn.
Serverâ yüz olmuş nevâl-i ni’metinden behre-mend,
Âferîn ey şehr-yâr-i mülk-perver âferîn.
Ben ki bir kem-ter du’â-gûyum nazar saldın bana,
Koymadın hâk-i mezellette kalam zâr u hazîn.
Zâyi iken kadrimi bildirdin ehl-i âleme,
Tîre iken eyledin hâk-i vücûdum anber-în.
Ebr-i lutfun kıldı hâr-i huşkümü gül-berg-i ter,
Feyz-i cûdun kıldı eşk-i hârımı dürr-i semîn,
Ni’metin şükrü bana farz etdi izhâr-i senâ,
Şefkatin tavkı beni kıldı gulâm-i kem-ter-în.
Gam değil ehl-i garez eylerse benden men’-i hayr,
Gam değil ehl-i hased bağlarsa ben miskîne kîn,
Rûzgâr ile benim maksûdumu hâsıl kılıp,
Ol ki men eyler olur bed-hâh-i Rabbü’l-âlemîn.
Hiç şey yok kim yeter maksûda kalmaz nâ-ümîd,
Hırmen-i eltâfında olan hûşe-çin,
Var ümîdim mihr ü mah ettikçe devrân olasın,
Kâm-yâb ü âm-rân ü kam-bahş ü kâm-bîn.