Evsafı Nebi İlahi Sözü
Ümmetim için ben bu hâle râzıyam,
Katlanıram anlar için zahmete.
Ümmetim için ben bu hâle râzıyam,
Katlanıram anlar için zahmete.
Tut kulak evsâfına ey yâr-i dîn,
Bilesin kimdir o Fahril-mürselîn,
Oldu fikret atına ûş dil süvâr.
Buldu her yerde ki ma’nîde ne var,
Çünkü açıldı ma’ânî pûsîsi.
Geldi erişdi bölük bölük süsü,
Hem hisâr-ı dil açılıp çıktı hoş.
Asker-i evsâf-ı Ahmed erdi ûş,
İşit imdi nice vermiş ol Celîl.
Mustafâ’ya hulk-ı evsâf-ı cemîl,
Hulku anın cümle Kur’ân hulkîdi,
Ana ol ahlâk kamusu hulkîdi,
Hem dahi Kur’ânda öğdü ol Kerîm.
Dedi kim sensin alâ hulkin azîm,
Hulk îdi dâim işi bu halk ile,
Halkı hod kul kılmış idi hulkîle,
Muzhir-i Hakk mazhar-ı envâr idi.
Cümle lûtf-i Hakk özünde var idi,
Bahr-i ilm ü hilm ü kân-ı cûd idi,
Her saadet anda hem mevcûd idi,
Tal’ati meymûn idi vü meh cebîn.
Hirmen-i hüsninde Yusuf hûşe-çîn,
Gece gündüz âdeti tâat idi,
Anın için seyyid-i sâadet idi,
Hilati Hakk’tan anın levlâk idi.
Gîl u gışdan kalbi gâyet pâk idi,
Gayr-ı Hakk kalbine bulmaz idi yol,
Şöyle kim Hakk aşkı ile dolmuştu ol,
Gerçi kim iki cihanda şâh idi.
İllâ miskinler ile hemrâh idi,
Dâima el-fakr u fahrîdi sözü,
Cürm-i isyandan müberrâdi özü,
Gönlü alçağîdi vü kadr-i Celîl.
Sözleri şirin cemâl-i key Cemîl,
Hiç riyâsız her işi ihlâs idi,
Anın için Hakk katında hâs idi,
Bir nefes nefs arzusuna uymadı.
Gaflet uykusuna tâlib olmadı,
Hükm içinde hayfa meyli yok idi,
Lûtfi gibi adl-i hadsüz çok idi,
Halk-ı âlemden ol iken müctebâ.
Meskenetden ol giyer idi abâ,
Hem tevâzuyla kanâatdı işi,
Arpadandı ekmeği vü hem aşı,
Hilmi ile her sözü halka der idi.
Yermez idi her taâmı yir idi,
Hakk Teâlâ’nın adını zâkirdi müdâm,
Her ne Hakk’tan gelse şâkirdi müdâm,
Hakk dedi dağları altın eyleyem.
Türlü nimetlerle seni toylayam,
Ol Habîbullah dedi yâ zen-Ni’me,
Ümmetim için ben bu hâle râzıyam,
Katlanıram anlar için zahmete.
Ümmetimi lâyık eyle rahmete,
Canını hırs oduna hiç yakmadı,
Hakk haram kıldığına hiç bakmadı,
Kimseye uzatmadı tama elin.
Gözetirdi dâima kend-i hâlin,
Hem dâhi kendi vasiyyet eyledi,
Kim tama’dan çek elin sen de dedi,
Dünyayı terkeyleyip mel’ûn dedi.
Her ki sevse dünyayı mağbûn dedi,
Ömrü içre hiç yalan söylemedi,
Söylemeğe dahi kasd eylemedi,
Fi’l ü sözîle kişi incitmedi.
Hakk buyurmadığı işi etmedi,
Her kemâlâtîle kâmil şâh idi,
Anın için ol Habîbullâh idi,
Ger dilersiz bulasız oddan necât.
Âşk ile derd ile edin es-salât,
Esselâtü vesselamü Aleyke yâ Resûlallah,
Esselâtü vesselamü Aleyke yâ Habîballah,
Esselâtü vesselamü Aleyke yâ Nûru Arşillah.