Geldin Yücelerden Bize İlahi Sözü
Tâlî’yle diler, ümmetin, ister, O Cemâli,
Hiç “Lâ” demedin, lutfuna erdirmeye geldin.
Tâlî’yle diler, ümmetin, ister, O Cemâli,
Hiç “Lâ” demedin, lutfuna erdirmeye geldin.
Geldin yücelerden bize ey Rahmet-i Rahman,
İnsanlığa insanlığı bildirmeye geldin.
Fetretle bunalmış ve cehâletle perîşan,
Dünyânın ağır derdini dindirmeye geldin.
Kalmıştı karanlıkta cihan, cerbezelerle,
Dünyâya ziyâ verdin o nur mûcizelerle.
Kur’ân ile Sünnet ile hak mev’izelerle,
En kutlu aziz mesleği sürdürmeye geldin.
Vaslından uzaklar, ne bozuk hükmediyorlar,
Gitmiş sanarak nûrunu, mâtem ediyorlar.
Hâlâ Sana ey Bedr-i Münir; “gel” mi diyorlar,
Nur mührünü son zulmete indirmeye geldin.
Dillerde salât varsa, hayatlarda da Sünnet,
Ukbâya dek ümmetlesin ey Şâh-ı Muhabbet.
Kalbindeki Sen’sin diye Ravza’n bize cennet,
Dünyâyı da Firdevse dönüştürmeye geldin.
Geldin başımın tâcı, gönül tahtı Sen’indir,
Cennette maiyyet, Sen’i gerçek sevenindir.
Geldim nice hicranla, kabûlünle sevindir,
Hasretle yanan dostu sevindirmeye geldin.
Sen merhametin zirvesi, tüm varlığa rahmet,
Gölgen bile düşmez yere vermem diye zahmet.
Vuslatta niyâzın; ne olur yanmasın ümmet,
Rahmetle gazab nârını söndürmeye geldin.
Hakk aşkı, Sen’in emrine tâat ile mümkün,
Allah’a Habîbi’yle mürâcât ile mümkün.
Gufrân-ı İlâhî de şefâat ile mümkün,
Sen ümmetinin bahtını güldürmeye geldin.
Gösterdin, Efendim, bize göklerde hilâli,
Mîrâc ile sundun bize Mevlâ’ya visâli.
Tâlî’yle diler, ümmetin, ister, O Cemâli,
Hiç “Lâ” demedin, lutfuna erdirmeye geldin.